I dag la Herøy kajakklubb søndagsturen til Kjeldsund. Med på turen var Trygve og eg, Eldar, Christer og Jan. Tidlegare i veka hadde Yr gitt oss forhåpningar om sommarver, men det var ikkje mykje som minnte om det, der vi lasta kajakkane på bilen, mens "snøen dalte lett og fin". Veret var heldigvis litt betre når vi kom fram til Kjeldsund.

Erfaringane frå dei siste turane Trygve har vore med, er at han treng slep undervegs, og at båten hans er fryktelig vinglette å slepe. Derfor hadde vi i dag mekka til eit ror på kajakken hans, for å gjere den meir retningsstabil. Roret hadde vi lånt frå ein annan kajakk. Det vart festa med tau og gaffatape, slik at sto fast, og fungerte meir som ein kjøl. Dette gjorde underverk, og båten vart mykje enklare å slepe! Vi vil prøve å få laga ein slags finne til å montere bakpå, slik at han lettare kan halde retninga, både under slep og når han padler sjølv.

Trygve har tydeligvis fått smaken på det gode liv, og etterlyste ganske snart ei slepeline. Eldar var som vanlig ikkje tung å be.

Det blei ingen lang padletur i dag. Alle godsakene som var pakka i skotta, gjorde at det frista veldig med ei lang og god pause.

Fram frå pakksekkane vart det henta både kaffi og kake, sveler og ingredienser til Eldar sine fantastiske ostesmørbrød!

Veret skifta fort. Snart regna det godt, så kaffi og kake blei tekne med i skjul under eit tre.

På grunn av regnet, bestemte vi oss for å pakke i båtane og kome oss på vatnet igjen. Like etterpå skein sola! Vi snirkla oss litt omkring dei mange holmane, og trente på ulike svingteknikkar, før vi vende baugen tilbake mot utgangspunktet. Det vesle stykket tilbake til bilen, tok eg Trygve på slep. Eg padla i fint driv, då eg plutselig høyrer hyl og skrål bak meg! Då eg snur meg ser eg Trygve i vatnet, og at båten hans ligg med kjølen i været! 

Det går heldigvis ikkje mange sekund før dei paniske hyla er erstatta med latter. Trygve er godt utstyrt med både tørrdrakt og redningsvest, og forsto fort at dette ikkje var så farlig likevel. Han fekk klatre opp på bakdekket på Eldar sin kajakk, mens vi starta arbeidet med å få kajakken på rett kjøl igjen.  Å få tømt båten hans, skulle derimot vise seg å bli ei lita utfordring. Kajakken er uten skott, og var brytung å få opp på dekk. Det gjorde det heller ikkje betre at den er heilt uten dekksliner.

Heldigvis har den ei lita kork i hekken som kan skruast opp, slik at vatnet kan renne ut. Til slutt var kajakken tom, og kunne settast på vatnet igjen. Det er greitt å ha prøvd kameratredning med ein skottlaus båt. Det var langt frå like enkelt som med ein havkajakk! Trur nok det må monterast dekksrigging på Trygve sin båt, slik at det i det minste blir litt lettare å få tak på den. Helst burde den hatt ein skottvegg også.

I ettertid syns Trygve dette var skikkelig kult! Han ville gjerne gå rundt ein gong til ! Med andre ord, har han ikkje teke skrekken.

Tekst og foto: Mildrid Flø

HKK la i dag turen til Tjørvåg for ein fullstendig avslappa lavterskeltur. Olea, Mildrid, Jon Olli, Trygve å eg satte ut frå “syden” med mykje godt i lukene. Trygve som er HKK sin yngste aktive padlar ga fort beskjed om at han ville bli taua, eg var ikkje vanskelg å be. Opp med tauelina å klips på, turen var herved igong.

Det blei ein tur der veret veksla mellom sludd og regn, og sol og blå himmel.

Det var med eit stort smil og kalde hender eg taua ivei i den værste sluddbyga Herøy hadde sett, iallefall på nokre timar. Medan eg padla slik med kalde hender murra det ein tanke i hovudet mitt, tenk om eg hadde lagt pogiesane mine i luka istaden for under slitte dekkstrikk. Då hadde dei ikkje forsvunne å eg hadde hat varme hender eg no. Men alt etter ca 300-400 m padling skein det av med varme solstrålar å alle tankar blei berre positive. Men eg må seie at det å taue ein vinglete barnekajakk med innaktiv padlar oppi ikkje er som å taue ein sliten padlar i ein vaksenkajakk. Fordi at båten var så liten at den for frå eine sida til hi konstant, slik at kursen min blei konstant skifta frå eine vegen til hinn. Men det heile gjekk alikavel greit, for vekta på slepet var ikkje så mykje å snakke om å nokre kjappe sveipetak retta kursen min rimelig kjapt.

Undervegs var vi innom det meste av kriker og kroker, og slike er det mange av i dette området.

Etter at vi hadde slepa over fjorden, gjenom “skumlesund” kom vi til “lunvik”. Her slapp eg trygve laus slik at han kunne få padle litt på eigenhand. Etter litt padling i området ville han iland, gruppa blei då einige om at vi skulle forlate “lunvik” å padle over til “lisjeblink” Det heile gjekk fortreffeleg med untak av nokre strofer om å bli slept. Vi kom da med oppmuntrande ord og sa at han skulle få slep etter ar vi hadde våre i land hos lisjeblink.

Trygve i fint driv på veg bort til "Lilleblink".

Ein liten tur på land…

Etter “lisjeblink” seansen var over padla vi oss inn på nok ei lun vik med grunt vatn. Her blei det ein heil del teknikktrening for store og små. Støttetak, styretak og mykje overmodig kanting. Det var nemlig sopass grunt at om du kanta det over styr så var det bare å legge åra i bunn å vippe seg på rett kjøl att. Eg likar slike grunne viker for dei gjer teknikk trening sopass trygg at alle tør å utforske grensene for seg sjølv og sin båt. Inne i denne vika tok vi og ein velfortent rast med mykje godt mat og var drikke i steikande sol og sommarlege tempraturar. I det vi satte ut båtane astt for den siste etappa kom Kong vinter attende med snø og bitande kald vind. Takane mine gjekk då nok eingong over på mine kjære pogiesar som ligg å flyt ein stad på dei 7 hav.

Det er veldig moro når ein padler inni ei lita vik, og det viser seg at vika er inngangen til ei lagune ein ikkje kan sjå frå sjøen. Nord for Røyrasundet viste Eldar oss ei slik lagune. Der inne blei det litt leik og tull, før vi gjekk i land og tok matpause

Kaffi på kok…

Gruppebilde

Resten av turen gjekk utan noko nevneverdig vidare i solskin og vårfølelsar innatt til “syden” der fleire av oss tok eit lite bad før vi slengde båtane på taket å reiste heim.

Tekst: Eldar Myrhol

Foto og bildetekst: Mildrid Flø